Kompleksowa opieka specjalistyczna w Krakowie

Leczenie przewlekłych ran i owrzodzeń podudzi

Opis Diagnostyka Proces leczenia Czas trwania Lekarze

Przewlekłe rany i owrzodzenia podudzi to poważny problem medyczny, który znacząco obniża jakość życia pacjentów. Wymaga on specjalistycznego, interdyscyplinarnego podejścia. Najczęstszą przyczyną tych zmian jest przewlekła niewydolność żylna, jednak mogą one również wynikać z chorób tętnic, cukrzycy, zaburzeń limfatycznych, chorób autoimmunologicznych czy powikłań pourazowych.

W naszej przychodni w Krakowie oferujemy kompleksową diagnostykę oraz nowoczesne metody leczenia zgodne z aktualną wiedzą medyczną. Nasze działania ukierunkowane są nie tylko na wygojenie rany, ale także na zapobieganie jej nawrotom.

Czym są przewlekłe rany i owrzodzenia podudzi?

O przewlekłej ranie mówimy wówczas, gdy proces gojenia nie przebiega prawidłowo i rana nie ulega wygojeniu przez okres dłuższy niż 6–8 tygodni, mimo zastosowania standardowego leczenia. Zmiany te najczęściej lokalizują się w okolicy kostek i podudzi.

W zależności od przyczyny wyróżniamy kilka typów owrzodzeń przewlekłych:

owrzodzenia żylne – związane z przewlekłą niewydolnością żylną i żylakami (stanowią około 70–80% wszystkich owrzodzeń podudzi),
owrzodzenia niedokrwienne (tętnicze) – najczęściej spowodowane miażdżycą i ograniczonym dopływem krwi do kończyny,
owrzodzenia cukrzycowe – będące powikłaniem cukrzycy (zespół stopy cukrzycowej),
owrzodzenia limfatyczne – występujące na tle przewlekłego obrzęku limfatycznego,
owrzodzenia mieszane – najczęściej o etiologii żylno-tętniczej.

Rzadziej spotyka się owrzodzenia związane z chorobami autoimmunologicznymi, nowotworowymi oraz inne rzadkie przyczyny.

Umów wizytę

Diagnostyka – klucz do skutecznego leczenia

Skuteczne leczenie przewlekłych ran zawsze rozpoczyna się od ustalenia ich przyczyny. W naszej placówce przeprowadzamy:

szczegółowy wywiad lekarski i badanie fizykalne (w tym ocena stanu odżywienia pacjenta),
badanie USG Doppler układu żylnego i tętniczego,
ocenę ukrwienia tętniczego kończyny (np. wskaźnik kostka–ramię, ABI),
ocenę stanu rany, tkanek otaczających oraz ewentualnego zakażenia,
ocenę ruchomości stawów skokowych, istotną dla prawidłowej pracy pompy mięśniowej łydki i stopy.

Na podstawie wyników badań opracowujemy indywidualny plan leczenia, dostosowany do rodzaju rany oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta.

Metody leczenia przewlekłych ran i owrzodzeń

Terapia ma charakter kompleksowy i zawsze dobierana jest indywidualnie – nie każda rana wymaga zastosowania wszystkich poniższych metod.

1. Leczenie przyczynowe

Celem jest usunięcie lub ograniczenie czynnika powodującego powstanie rany. Obejmuje ono m.in.:

– leczenie niewydolności żylnej (kompresjoterapia, skleroterapia żylaków w okolicy owrzodzenia, ablacja laserowa – EVLT),

– poprawę ukrwienia kończyny w chorobach tętnic (zabiegi udrażniające tętnice),

– optymalizację leczenia cukrzycy oraz chorób współistniejących (niewydolność serca, otyłość),

– redukcję obrzęków kończyn dolnych.

2. Nowoczesne leczenie miejscowe ran

Wykorzystujemy zaawansowane procedury, takie jak:

– kontrolowane oczyszczanie rany (debridement),

– stosowanie specjalistycznych opatrunków (hydrokoloidowych, piankowych, alginianowych, z jonami srebra),

– w wybranych przypadkach terapię podciśnieniową (NPWT),

– celowane leczenie zakażeń miejscowych.

3. Kompresjoterapia

To podstawa leczenia owrzodzeń żylnych. Obejmuje stosowanie specjalistycznych bandaży o tzw. sztywnym naciągu, a po uzyskaniu poprawy – dobór podkolanówek lub pończoch uciskowych o odpowiednim stopniu kompresji.

4. Leczenie chirurgiczne i zabiegowe

W uzasadnionych przypadkach stosujemy nowoczesne, małoinwazyjne procedury naczyniowe. Ich celem jest poprawa odpływu żylnego lub dopływu tętniczego krwi (m.in. skleroterapia, ablacja laserowa, zabiegi wewnątrznaczyniowe).

Dlaczego leczenie przewlekłych ran wymaga czasu?

Proces gojenia jest długotrwały i wymaga systematyczności oraz ścisłej współpracy pacjenta z lekarzem. Kluczowe dla sukcesu są:

regularne wizyty kontrolne,
częste zmiany opatrunków,
długotrwałe stosowanie kompresjoterapii,
modyfikacja stylu życia: redukcja masy ciała, odpowiednia dieta (bogata w białko i witaminy), umiarkowana aktywność fizyczna.